Liesbeth D’Hoker blikt terug op jaar als jurylid van de Libris Literatuur Prijs

Voor de prestigieuze Libris Literatuur Prijs, die jaarlijks de beste Nederlandstalige roman bekroont, maakte dorpsgenote Liesbeth D’Hoker deel uit van de vijfkoppige jury. Een intensieve opdracht, want daarvoor las ze in één jaar tijd zo’n 150 romans.

D’Hoker, die naast leerkracht Nederlands ook actief is als literair criticus en dichter, werd onverwacht gevraagd om plaats te nemen in de jury. "Dat telefoontje kwam als een verrassing", vertelt ze. "Blijkbaar werden mijn recensies meer gelezen dan ik zelf dacht." De jury beoordeelde de ingezonden romans op basis van notities en scores. Volgens D’Hoker waren vooral vorm, stijl en literaire durf doorslaggevend. "Een roman moet meer zijn dan alleen een boodschap. Taal, inhoud en vorm moeten samenkomen." Opvallend was dat ook Herzelenaar Peter Terrin met zijn roman Nog lang geen winter de shortlist haalde. Dat hij een dorpsgenoot is, speelde volgens D’Hoker geen enkele rol. "Zijn werk kreeg van alle juryleden meteen de hoogste beoordeling. Het is geen toeval dat hij al meerdere keren genomineerd werd."

Hoewel het leesmarathontraject inmiddels achter de rug is, kijkt D’Hoker met veel voldoening terug op het voorbije jaar. De samenwerking met de andere juryleden groeide zelfs uit tot een blijvende vriendschap. "We hebben afgesproken om volgend jaar als een soort schaduwjury opnieuw samen de shortlist te lezen."

Naast haar werk als jurylid blijft D’Hoker ook schrijven. Haar debuutbundel 'Want straks komen de wolven' kreeg vorig jaar een warme ontvangst en beleefde ondertussen een tweede druk. Intussen werkt ze aan nieuwe poëzie, dit keer met een duidelijker thematische opbouw. Als leerkracht Nederlands blijft ze bovendien overtuigd van het belang van literatuur in het onderwijs. "Je kan maar van iets leren houden als je het leert kennen. Daarom vind ik het belangrijk om leerlingen gericht kennis te laten maken met sterke boeken."